“Ik zie je denken: “wie is dit ? En wat is dit goed !..” Zomaar een citaat uit een recensie. Mathijs Leeuwis verrast vriend en vijand met zijn debuut-cd “Complete Recorded Works In Chronological Order 2007”, en wordt overladen met complimenten door muziekpers en collegae-muzikanten. “Machtig mooi !”, “Intiem, warm, persoonlijk...”, “Een jonge Bob Dylan zou er zo bij verbleken bij het luisteren van deze schijf, warm en vanuit het hart...”: de meeste jonge songwriters zouden er een moord doen voor een dergelijk enthousiast ontvangen eerste album.

We schrijven 2009. Leeuwis is vele optredens door heel Nederland verder en heeft een een nieuwe plaat af, waarop hij terugkeert naar zijn eigen roots - Brabant, wel te verstaan. Dichter bij huis dus, nog direkter en nog eerlijker dan ooit, want hij zingt in zijn moerstaal. En dat levert meteen de titelsong voor het nieuwe album op – “Klei, Stront en Zand”. Met een scherp oog voor detail, nuchter en licht ironisch, maar tegelijkertijd liefdevol en integer bezingt de singer-songwriter uit Waalwijk zijn geboortestreek en, nog belangrijker, de gewone mensen met hun zorgen en emoties. Een verbitterde oude man, die vergeefs in een bejaardenhuis op zijn dood wacht; een angstig meisje, dat gepest wordt op school; een verlaten geliefde, die wegzinkt in zijn verdriet, - het is Brabantse blues op z’n best. Rauw, triest en recht voor zijn raap. Maar net op het moment, dat depressieve stemming de overhand lijkt te krijgen, laat Mathijs ook de zonnige kant van het leven zien. Zelfkritische overpeinzingen, doorspekt met een gezonde dosis relativerende humor, worden afgewisseld met verstilde dromen op een zondagmorgen, begeleid door een licht ademende akoestische gitaar. “Intiem, warm en persoonlijk” blijven ook hier de sleutelwoorden.

Was zijn debuut nog grotendeels een ode aan de folkblues-pioniers uit begin 20ste eeuw, op “Klei, Stront en Zand” loodst Leeuwis de luisteraar kundig door diverse rootsstijlen heen. Van haast meditatief slidegitaarwerk in de beste traditie van Mississippi Delta (Ik Weet Niet Wat Te Doen) tot hoekige, troostloze wals (Schrijfster), en van swingende countryblues met een vette knipoog (M’n Telefoon Ging Af) tot Iers-aandoende folk-noir (Drinken). Onder bezielende leiding van Gabriël Peeters (oa JW Roy en Benny Jolink), die behalve productie ook een aanzienlijk deel van de muzikale omlijsting verzorgt, weten Mathijs en zijn partners in crime Guus van Mierlo en Alex Akela een rijk palet aan klanken te voorschijn te toveren. Door gedoseerd gebruik van (vooral akoestische) instrumenten wordt het echter nergens overdadig. En de rode draad wordt nog altijd gevormd door de uit duizenden herkenbare, donkere, raspende stem van Leeuwis en zijn bedriegelijk eenvoudig, maar immer doeltreffend gitaarspel.