Daniel Norgren maakte met materiaal van zijn debuut Outskirt (2008) al eens indruk op Crossing Border en Moulin Blues. Weinigen hadden daarvoor van deze Zweedse Beefheart gehoord. Nu is er een nieuw, verbluffend sterk album.

Dat begint met louter drums en een hoge falsetstem, maar daarna ontrolt zich een rijk geschakeerd palet aan kleurrijke, Amerikaans aandoende songs. De bluesgitaar in Lovedog had van The Black Keys kunnen zijn, de fraaie kraakstem doet vermoeden dat er een frisse nieuwe Tom Waits is opgestaan. Dit is plattelandsmuziek die op Fat Possum had gepast. Norgren besloot deze keer vrijwel alles zelf te doen. Hij weet echter met minimale middelen tot maximale zeggingskracht te komen. Omdat de diepgaande liedjes Blind en Though It Aches ontroerend mooi zijn en niemand zich één seconde verveelt. Deze jonge Zweed is Stuurbaard Bakkebaard in zijn eentje en wisselt op organische wijze folk, blues, country, soul en fifties-rock & roll af. Hij klinkt in Highbird zelfs lower dan lo-fi, omdat hij die track à la Sparklehorse thuis opnam met een gammele, jankende cassetterecorder. Maar het liedje blijft prachtig. Magnifiek album!